De Vlaamse Pijl was van in het begin een wedstrijd die de grote namen aantrok,
een wedstrijd ook die door grote namen werd gewonnen. Een wandeling doorheen de
erelijst bevestigt deze stelling.
De eerste drie edities werden gedomineerd door Harelbekenaar Julien Vermote.
Twee keer winnaar en een keer tweede. Genoeg om door te stomen naar de profs.
Ook Dirk Demol was een andere lokale held die schitterde in de Vlaamse Pijl en
het daarna maakte bij de profs. Kasseivreter Molje kon nooit het zegegebaar
maken, maar speelde twee keer mee voor de overwinning. Twee derde plaatsen waren
er zijn deel.
Later kleurden ondermeer kleppers als Eddy Planckaert, Patrick Versluys, Cees
Priem, Serge Baguet, Paul Haeghedoorn, Johny Denul, Patrick Tolhoek, Chris Peers
en Peter Farazijn Peers de verschillende finales van de Vlaamse Pijl.
De internationale De Vlaamse Pijl zorgt ook telkens dat best wat buitenlanders
hun vorm kunnen etaleren. Vooral Nederlanders zakken maar al te graag af naar
Harelbeke om zich te meten met onze lokale Flandriens. Tot zesmaal toe stond een
Noorderbuur op het hoogste schavotje. De laatste keer was dit tien jaar terug
toen Karsten Kroon de zegebloemen opeiste. Kroon, ondertussen prof bij CSC, won
in 2002 een rit in de Ronde Van Frankrijk en in 2004 was hij primus in Rund um
den Henninger-Turm.
Sindsdien deed ook
klasbak Stijn Devolder meermaals een gooi naar de
overwinning. In 1998 bolde hij samen met ploegmaat Geoffrey Demeyere over de
eindstreep. “Volderke” liet de overwinning toen aan zijn ploegmaat. Maar drie
jaar later trok hij in een sprint met Stefaan Vermeersch het laken naar zich
toe. In 2002 was Bart Dockx de snelste. Eerder verrassend won de beloftevolle
Antwerpenaar, toen lid van het
sterk gestructureerde Domo-Sweetparadiseteam van Herman Frison, de sprint.
Daarna behaalde West-Vlaming Jurgen Vermeersch twee maal na elkaar de zege. Een
triple zat er voor hem evenwel niet in want in 2005 werd de wedstrijd afgelast
omwille de barre winteromstandigheden. Jurgen haalde in 2005 nog 13 zeges bij de
elites zonder contract. Een weinig later diende de Jurgen
zijn rennersactiviteiten te stoppen wegens medische redenen.
In 2006 maakten met Chocolade Jacques en Landbouwkrediet-Colnago voor het
eerste twee professionele teams hun opwachting in de Vlaamse Pijl. De 21 jarige
neoprof Evert Verbist van Chocolade Jacques maakte duidelijk dat zijn zege in de
Topcompetitie een jaartje eerder en die in Beverbeek Classic een week eerder
geen toevalstreffers waren.
De gelukkige van 2007 bewees in 2011 dat winnaars van de
Vlaamse Pijl uit het juiste hout gesneden zijn. Jelle Vanendert won zijn eerste
“profkoers” bij ons. .. de tweede overwinning was een Pyreneeën-etappe in de
Tour de France 2011.
2008 en 2009 werden gedomineerd door de Nederlander Bram
Schmitz. In 2008 won hij het pleit, in 2009 moest hij net de duimen leggen voor
youngster Jan Ghyselinck.
2010 werd dan weer gedomineerd door PW S Eijssen. De
finishfoto aan de vernieuwde aankomst in de Marktstraat leverde mooie beelden
op. Clinton Avery en zijn ploegmaat Jens Debusschere regelden de kopgroep en
werden 1 en 2.
In 2011 was het ervaring boven. De jongeren haalden het net
niet van Frederic Amorison, voor Peter Serry en Sean De Bie.
We nodigen u uit om zelf verder te grasduinen doorheen onze
erelijst en te genieten van enkele foto’s uit ons inmiddels 45-jarig
archief.
2011 in woord en beeld
Frederic Amorison startte op 4 maart als grote favoriet en
hij maakte die favorietenrol ook waar. De ervaren prof was te sterk voor de
jonge renners. In de plaatselijke ronden vochten zes renners voor de
overwinning. Het peloton volgde op 40 seconden. Peter Serry probeerde in de
laatste ronde zijn vluchtgezellen te ontlopen, maar dat was buiten Amorison
gerekend. In Bavikhove kreeg de doorwinterde prof aansluiting met de koploper en
klopte hem gemakkelijk in de sprint. Sean De Bie won de print van de
achtervolgers en werd de eerste leider in de Topcompetitie.
2010 in woord en beeld
De editie 2010 kende vanwege wegenwerken in het centrum van
Harelbeke een andere aankomst in de Marktstraat. Ogenschijnlijk een detail, maar
in de organisatie van de sprint niet onbelangrijk. De laatste honderden meter
zijn immers vals plat bergop. En dat hadden de mannen van PWS Eijssen goed
gezien. Met 8 gingen ze de finale in. Eijssen had twee ploeggenoten aan boord.
De Nieuw-Zeelander Clinton Avery, met woonplaats Moorsele ook een beetje een
thuisrenner en streekgenoot Jens Debusschere, jong , ambitieus en op zoek naar
een profcontact. Met 8 gingen ze de finale in en het kwam uiteindelijk tot een
majestueuze sprint, waarbij de ene het gat liet vallen voor de andere.
Uiteindelijk leidde de overwinning van Avery tot een profcontract bij Pegasus,
een Australisch project met onder meer Hendrik Redant. Helaas voor Avery ging de
ploeg op de fles nog voor het seizoen 2011 begon.
2009 in woord en beeld
Een kleine 200 eliterenners zonder contract en beloften namen
de start in de 42ste Vlaamse Pijl. Onder hen de beloftenkampioen, thuisrijders
Kristof Vandewalle en Julien Vermote, winnaar van vorig jaar Bram Schmitz en
winnaar van de ronde van de toekomst Jan Bakelants. Voor hen lagen 150 lastige
kilometers met 5 pikante hellingen. De bergzone met Kluisberg, Cote de Trieu,
Kwaremont, Patersberg en Kruisberg bracht de verwachte afscheiding. Na een
tijdje akkordeon tussen twee groepen van een 30 renners, vormde zich op de
Kruisberg een definitieve kopgroep met Schmitz, Ghyselinck, Hermans, Bakelants,
Kruiswijck, Van Garderen, Scheirlinckx, Delrot en Kuypers. Deze kopgroep liep
een paar minuten uit, maar kreeg het nog knap lastig in de laatste ronde. In de
laatste 500 m nam derdejaarsbelofte Ghyselinck afstand van zijn medevluchters en
kwam licht afgescheiden door de finish. Winnaar van vorig jaar Bram Schmitz
sprintte naar een tweede plaats, voor Bert Scheirlinckx.
2008 in woord en beeld
Het bestuur van de Vlaamse Pijl was uitermate tevreden na de
editie 2008. Vele renners aan de start, veel toprenners en topploegen bovendien.
Een spannend sportief verloop, zeven durvers die van op de Patersberg tot aan de
finish voorop bleven, een sterke winnaar die later op het jaar ook nog potten
brak en geen enkele organisatorische opmerking van de UCI -commissarissen.
Hopelijk wordt 2009 even succesvol.
We frissen uw geheugen nog even op.
Enkele schermutselingen, veel lekke banden en een paar
valpartijen niet te na gesproken, zijn de eerste koerskilometers snel, maar
zonder veel verhaal. Dan scheurt het peloton in een rotvaart richting Kwaremont
met Dave Bruylandts op de kop. Hij heeft zich in de pilootpositie gewrongen om
toe te slaan. Aan het Kwaremontplein dook het peloton vorig jaar links af om via
een kortere weg dan gebruikelijk naar de Patersberg te rijden. Daar zat het
volledige peloton op het lint, maar boven wordt de groep in verschillende
stukken uit elkaar getrokken. Zeven vrijbuiters rijden weg: Dave Bruylandts,
Michel Kreder en Dennis van Winden (Rabo) , Bram Smitz en Johnny Hoogerland (V.Vliet),
Nico Kuypers (Lispanne) en Pieter Vanspeybroeck (Topsport Vlaanderen). Achter
hen spat het peloton in 3 groepen uit elkaar.
Na de Kluisberg en de Tiegemberg zijn alle hellingen achter
de rug en dienen de renners nog een 60 km af te maken over voornamelijk vlakke
wegen, met de wind meestal in de linker zijde. In de plaatselijke ronde nadert
het peloton tot onder de minuut, maar krijgt het gat niet meer dicht. In de
laatste twee ronden krijgen we vooraan nog verschillende ontsnappingspogingen,
maar niemand geraakt nog weg. In een lang uitgerekte sprint haalt Bram Smitz het
voor Dennis Van Winden en Pieter Van Speybroeck.
schoon volk aan de start. De “gepensioneerde”
Nico Mattan komt de jeugd uitzwaaien en de toeschouwers toespreken (digifoto
Kurt)
Jean-Marie Pfaff is ook van de partij. Hij wordt geïnterviewd aan de aankomst
(digifoto Kurt)
Het peloton net voor de start van de wedstrijd, met op de tweede rij, de latere
winnaar in volle concentratie. (digifoto Kurt)
Rabo ment het peloton in de aanloop naar de heuvelzone. (digifoto Kurt)
De latere winnaar Bram Smitz op kop op één van de Vlaamse heuvels (digifoto
Kurt)
Bram Smitz haalt het uiteindelijk in een lange sprint voor Dennis Van Winden en
de eerste Belg Pieter Van Speybroeck. (digifoto Kurt)
Het podium 2008 met naast de renners ook nog op de voorgrond voorzitter Philippe
Vandendorpe en Jean-Marie Pfaff. (digifoto Kurt)
De afwachtingwedstrijd voor juniores lokte voor de tweede keer op rij weer meer
dan 100 deelnemers.
(Foto Ivan Vervaecke)
Zo was het in 2007
Bij de juniores schreven zich in 2007 meer dan honderd deelnemers in. De Grote
Prijs Valère Vandenborre klokte af met een record aantal renners. Het werd een
echte afvallingskoers met veel ontsnappingen. Uiteindelijk scheidde zich een
groepje van 3 renners af dat sprintte voor de overwinning. Camon Thomas won het
pleit, voor plaatselijke renners Alphonse Vermote en Jens Debusschere.
De Vlaamse Pijl wordt niet voor niets de Ronde van Vlaanderen voor elite onder
contract genoemd. Getuige hiervan de sfeerbeelden van vorig jaar. In Schorisse
hangt het peloton op één lint. Op de Patersberg zien we de latere
hoofdrolspelers reeds op het voorplan treden. In 2008 voorzien we de Kluisberg
als opener van de heuvelzone. De Kortekeer verdwijnt uit het parcours.
Met Jelle Vanendert, die later op het jaar zou schitteren in De Waalse Pijl,
kreeg De Vlaamse Pijl een winnaar van formaat. Ploegmaat Tom Stubbe werd tweede.
Hij ging de Let Oleg Meleks vooraf.
Tekst bij Vlaamse
Pijl editie 2006
Al na 70
km, tussen de Paterberg en de Kortekeer valt de wedstrijd in een beslissende
plooi als zeven renners het hazepad kiezen. Daarin zijn de twee profploegen
Chocolade Jacques (Evert Verbist en Pieter Ghyllebert) en Landbouwkrediet (Kevin
Neirynck en Jean Claude Lebeau) met elk twee renners vertegenwoordigd. Het
eerste peloton nadert bij het ingaan van de plaatselijke rondes nog tot 1’40”
maar dichter komen ze amper. Nadat Ghyllebert, Dries Devenyns en Arnoud Van
Groen (Nl) in de slotronde definitief afhaakten, spurt Verbist, één week na de
Beverbeek Classic, naar de zege. Hij zegeviert voor Lebeau, Neirynck en Tom
Criel. Acht seconden later wordt Ghyllebert vijfde door in een sprintje Van
Groen, de spectaculaire uit het peloton teruggekeerde Markus Eichler en
bergprijswinnaar Devenyns te verslaan.
De
Vlaamse Pijl editie 2005
Afgelasting de Vlaamse Pijl
In de vooravond van de Vlaamse Pijl 2005 heeft het bestuur van de Vlaamse
Pijl, na overleg met de UCI en de veiligheidsdiensten, beslist de om de Vlaamse
Pijl alsook de afwachtingswedstrijd voor juniores volledig af te lasten
ingevolge de barre winteromstandigheden die een halve dag eerder de kop
opstaken.
Zich eventueel beperken tot een lokaal criterium is niet mogelijk omdat ook
het plaatselijk parcours gezien de forse sneeuwval en de vriestemperaturen niet
sneeuwvrij te krijgen is. Het bestuur neemt hiermee de enige beslissing die
verantwoord is voor de veiligheid van renners en volgers.
De
Vlaamse Pijl editie 2002
Bart
Dockx spurt naar de overwinning
Goudhaantje Kevin De Weert domineerde de Vlaamse Pijl 2002. Hij was bij de eerste
vluchters na 20 km, kwam na de heuvelzone met drie anderen in koppositie, maar
kon het niet afmaken. In de vlakke finale, met de wind op de neus zagen de
vluchters de achtervolgers naderen en gedeeltelijk aansluiten. Het was
uiteindelijk Dockx die won. Met een late jump naar soloman Demeulemeester en een
krachtige eindsprint, haalde hij het laken naar zich toe. (Foto Bart)
De
Vlaamse Pijl editie 2001
Stijn
Devolder wint voor eigen volk
Bavikhovenaar Stijn Devolder
heeft in 2001 de 34ste editie van De Vlaamse Pijl op zijn palmares
geschreven. In 1999 was hij er al eens dicht bij maar moest toen ploegmaat
Gunther Demeyere laten voorgaan. Stijn Devolder gaf kleur aan een uitgeregende
wedstrijd. In de laatste ronde daagde hij met smaakmaker en aanvaller van het
eerste uur Stefaan Vermeersch op in de laatste rechte lijn. In een lange sprint
haalde de thuisrijder het van oude rat Stefaan Vermeersch. Deze overwinning was
geen toeval. Devolder won ook de internationale wedstrijd te Waregem en de
Zesbergenprijs. Net geen vier op een rij voor Stijn. (foto Bart)
Rabobank wint ploegenklassement
De Vlaamse Pijl heeft steeds op
een grote internationale belangstelling mogen rekenen. In 2001 won het
Rabobankteam het ploegenklassement. Een betere illustratie van de kwaliteit en
de internationale uitstraling van onze wedstrijd kunnen we niet geven.
Ploegleider Theo De Rooy neemt uit handen van stichter Valère Vandenborre de
wisselbeker naar hem genoemd in ontvangst. (Foto LOO)
De
Vlaamse Pijl editie 2000
Pistier
Tim Meeusen wint twee klassiekers op rij
Nadat
hij de week voordien al Brussel-Opwijk op zijn naam schreef, klopte Tim Meeusen
op 4 maart 2000 in Harelbeke Christophe Waelkens. Meeusen ontsnapte met Waelkens
in de laatste ronde en won met veel overwicht. De eerste editie nieuwe stijl van
De Vlaamse Pijl was een succes. Met 29 ploegen en 174 renners aan de start was
de wedergeboorte van “Borres koerse” een feit. (foto Bart)
De
Vlaamse Pijl editie 1998
Bavikhovenaar Stijn Devolder laat ploegmaat winnen
In de
editie 1998 speelden de Kortrijkse Groeninghespurters, zoals zo dikwijls in het
recente verleden, een hoofdrol. Met een kopgroep van 4 (foto) kwamen de eersten
Harelbeke binnengestoomd. Onder hen Groeninghespurters Demeyere en Bavikhovenaar
Devolder, in de volgwagen gesteund door Dirk Demol. Demeyere en Devolder lieten
hun medevluchters voor wat ze waren en reden samen zegevierend over de streep.
Devolder... als tweede. (foto Bart)
Julien
Vermote domineert eerste edities Vlaamse Pijl
Julien
Vermote, onlangs nog opgenomen in de lijst van Harelbeekse sporters van de 20ste
eeuw van de Harelbeekse sportraad, domineerde de eerste edities van de Vlaamse
Pijl. Toen nog gereden over plaatselijke ronden langsheen Desselgem,
Beveren-Leie, Bavikhove en Harelbeke, stond de wedstrijd toch hoog
aangeschreven. Door zijn ideale plaats op de kalender was De Vlaamse Pijl de
eerste ernstige test voor de betere amateurs. Getuige daarvan het feit dat
Vermote in 1968 niemand minder klopte dan Cees Priem, tot voor enkele jaren de
ploegleider van TVM-Farm Frites.
Julien
Vermote had zijn supporterslokaal in café Sport, tot vorig jaar de uitvalsbasis
van Sportverbond Oostwijk. Als junior won Julien over drie seizoenen 42
wedstrijden. Na afloop van een lokale wedstrijd, die Julien Vermote in 1966 won
in zijn achtertuin op Het Eiland, werd hij in de Schoolstraat omringd door een
schare supporters. Van links naar rechts herkennen we ondermeer Eric Noppe,
Walter Noppe, Maurice Vandenborre (peter Van Julien), Valère Vandenborre, Leon
Maes, Lucien Callewaert, Julien zelf, Georges Ketels, Lucien Vermote (vader
van), en Jules Vandenborre (Foto Julien Vermote)
