Palmares De Vlaamse Pijl (1968–2018): winnaars, meervoudige kampioenen en trends

Het palmares (erelijst) is de snelste manier om te begrijpen wat voor koers De Vlaamse Pijl is. Niet door mythes, maar door patronen: welke types winnen, hoe vaak lokale renners domineren, en welke periodes de wedstrijd even “anders” liepen. Hieronder vind je de winnaars per jaar, plus een compacte analyse die je in één blik vertelt hoe deze koers zich historisch gedraagt.

Kernfeiten (kort en bruikbaar)

  • Eerste editie: 1968
  • Laatste editie: 2018
  • Niet verreden: 2005, 2016 en 2017
  • Meeste zeges: 2 (meerdere renners)
  • Overwinningen per land: België (39) · Nederland (7) · Australië (1) · Italië (1)

Belangrijk detail: het palmares toont een duidelijke Benelux-dominantie. Dat is logisch voor een Vlaamse eendagskoers met veel positionering, technische stroken en hellingen die je niet “op talent” overleeft zonder koershardheid.

Meervoudige winnaars: wie kon het twee keer afmaken?

In een koers die vaak beslist wordt op details (positie, timing, samenwerking), is twee keer winnen geen toeval. Deze renners pakten 2 zeges in De Vlaamse Pijl:

Renner Land Jaren Wat dat suggereert
Julien Vermote België 1968, 1970 vroeg tijdperk: regionale dominantie en koerskennis
Eddy Planckaert België 1978, 1979 klassiek profiel: hard + snel, perfect voor Vlaamse finales
Patrick Hendrickx België 1985, 1988 constante koershardheid over meerdere seizoenen
Jurgen Vermeersch België 2003, 2004 moderne periode: herhaald kunnen versnellen loont
Frédéric Amorison België 2011, 2012 ervaring + koersinzicht: winnen in nerveuze finales

Wat het palmares vertelt over het koersprofiel

De erelijst is geen toevalstreffer-lijst. Je ziet drie harde signalen:

  1. Vlaamse stijl wint: het overgrote deel van de winnaars komt uit België en Nederland. Dat past bij een koers waar positionering, bochtenwerk en herhaalde inspanningen belangrijker zijn dan “één klimvermogen”.
  2. Geen superdominant tijdperk: de “meeste zeges” staat op 2. Dat suggereert dat de koers vaak open ligt en dat omstandigheden (weer, wind, samenwerking) elk jaar een grote rol spelen.
  3. Finales zijn wisselend: je krijgt zowel aanvallers als finishers. In jaren met veel controle eindig je sneller met een uitgedunde sprint; in chaotische edities blijft een late aanval vaker hangen.

Erelijst per jaar (1968–2018)

Hieronder staat de volledige winnaarslijst. Waar de wedstrijd niet werd gereden, staat dat expliciet vermeld.

Jaar Winnaar
1968 Julien Vermote
1969 Erik Vermeeren
1970 Julien Vermote
1971 J. Vanackere
1972 Luc Demets
1973 Wim de Waal
1974 Daniel D’Hooghe
1975 Emiel Vergote
1976 Peter Godde
1977 Johnny De Nul
1978 Eddy Planckaert
1979 Eddy Planckaert
1980 Mario van Vlimmeren
1981 René De Brucker
1982 Rudy Declerck
1983 Luc Meersman
1984 Ronny Westelinck
1985 Patrick Hendrickx
1986 Guy Rooms
1987 Adrie Kools
1988 Patrick Hendrickx
1989 Eric De Clercq
1990 Hans De Clercq
1991 Pascal De Smul
1992 Gino Bos
1993 Andy De Smet
1994 Giovanni Cornette
1995 Patrick Roelandt
1996 Fabien De Waele
1997 Karsten Kroon
1998 Geoffrey Demeyere
1999 Luc De Duytsche
2000 Tim Meeusen
2001 Stijn Devolder
2002 Bart Dockx
2003 Jurgen Vermeersch
2004 Jurgen Vermeersch
2005 Niet verreden
2006 Evert Verbist
2007 Jelle Vanendert
2008 Bram Schmitz
2009 Jan Ghyselinck
2010 Clinton Avery
2011 Frédéric Amorison
2012 Frédéric Amorison
2013 Danilo Napolitano
2014 Danny van Poppel
2015 Yves Lampaert
2016 Niet verreden
2017 Niet verreden
2018 Bjorn De Decker

Snelle samenvatting voor SEO en context

Zoek je “palmares De Vlaamse Pijl” of “erelijst Vlaamse Pijl”? Dan is dit de kern: een Vlaamse eendagskoers met een lange traditie (1968–2018), historisch sterk gedomineerd door Belgische renners, met een handvol Nederlandse winnaars en uitzonderingen uit andere landen. Meervoudige winnaars bestaan, maar niemand domineert jarenlang: dat past bij een koers waar omstandigheden en koerslogica elk jaar kunnen kantelen.